505 
1102 . 
De kikvorschachtige reptiliè'n , die een staart hebben of 
de urodela komen onderling overeen in algemeenen lig - 
chaamsbouw , bewerktuiging, wijze van leven, en van 
Voortteelen. Zij gelijken naar de hagedissen door hun smal, 
langwerpig, en rolrond ligchaam; hun kop staat op eene 
soort van hals voor de schouders; hun huid is innig met 
de spieren vereenigd ; hunne voorpooten zijn, wanneer ze 
bestaan, bijna even lang als de achterste , wier billen noch 
dikker, noch langer zijn; hun staart die altijd aanwezig 
Is , dient tot het zwemmen , en is meest altijd zamenge- 
drukt ; hunne tong zit aan den strot vast ; zij hebben geen 
duidelijk trommelvlies ; hun cloaca heeft eene in de lengte 
Inopende spleet , met twee lippen , omtrent het begin van 
den staart en onder het bekken ; het wijfje legt afzonder- 
hjke eironde eijeren zonder hulp van het mannetje , die 
*e stuk voor stuk bevrucht, even als de meeste visschen. 
De jongen , die er van voortkomen , ondergaan geene zoo 
verschillende gedaantewisselingen als de ongestaarte; hunne 
hieuwen zitten van buiten in den vorm van franjes, en 
°p de zijden van den hals , en hunne voorste pooten ont- 
wikkelen zich vóór de achterste. Twee geslachten behou- 
den hunne kieuwen: de proteus en de sirene ; twee ande- 
ren verliezen ze en hebben vier pooten ; de salamanders , 
en de triton. Een klein aantal soorten hehooren tot deze 
a fdeeling. 
1103. 
Een zeer oud vooroordeel heeft de salamanders beroemd 
gemaakt; men heeft gemeend, dat zij in het vuur leefden, 
en uithoofde van die buitengewone en wonderlijke eigen- 
schap tot verscheiden zinnebeelden gebruikt. Het zijn lang- 
werpige dieren , wier huid elfen , en wier kop plat is ; 
de vingers zijn zonder nagels , en de tong is vastzittend. Voor 
het overige hebben zij eenige overeenkomst met de hage- 
d'ssen. Deze dieren leveren zeer opmerkelijke bijzonder- 
heden op , met betrekking tot hunne bevruchting en _ het 
hostellen van deelen, welke men hun afneemt. Men vindt 
de salamanders in het begin van de lente in het water. 
Eenige soorten worden , zegt men, bevrucht door het zaad, 
dat het mannetje in het water schiet, waarin zij zich ophou- 
den ; bij andere soorten wordt ieder ei door het mannetje 
bevrucht, zoodra het uit het ligchaam der moeder komt. 
deze eijereu komt na zeven of acht dagen een jong 
