510 
de stevigheid en meerdere of mindere lengte van den bek, 
het soort van voedsel voor ieder geslacht afleiden; en dit 
studie aan e dit T?"? n natuarkundi Sen eene bijzondere 
ken er van d t, 66 hebben toege wijd, teneinde kenmer- 
tuurliL “ r l V r rZa u1?’ d,e dan ook tot eene * eer na- 
tnurnjte verdeelmg behulpzaam zijn geweest. 
1114 
De snavel is nooit in lippen gehuld, of daarmede be- 
dekt; hi ( heeft altijd den vorm va» eene schede, die uit 
eene hoornachtige zelfstandigheid bestaat, en van Linnen 
met de kaakbeenderen is verbonden, welke hij wapent 
en beschut. Soms ziet men aan den wortel van den boven- 
snavel of bovenkaak een vleesch- of vliesachtige uitwas die 
men de washuid (rostrum cerigerum) noemt (PI. I g’ 
en II % 57.) _ Slechts zelden verlengt zich de snavel 'op 
het voorhoofd in eene soort van hoorn of helm , zoo als 
^j de hoornbekvogds { PI. I. fig '9), en de parelhoen en 
(PI. II , fig. 48) enz. Gewmonhjk zijn de beide deelen van 
den bek op elkander bewegelijk , door middel van een 
tusschenbeen , gelegen in de geleding, als gemakkelijk is 
te nemen bij de eenden en de papegaaijen. Dit ont- 
leedkundig kenmerk onderscheidt zelfs volmaaktelijk de kaken 
der vogelen van die der zoogdieren, 
1115. 
Gewoosilijk is de slokdarm der vogels, of het gedeelte 
van de spijshuis, dat aan den hals is gelegen, aan het onder- 
ste gedeelte aanmerkelijk verwijd, en draagt den naam van 
krop, De spijzen moeten daarin eenigen tijd verwijlen , oio 
zich met een aan het speeksel gelijkvormig vocht te ver- 
mengen , dat uit de wanden van het kanaal wordt afge- 
scheiden Wanneer zij nu door de werking van de warmte 
en het vocht doorweekt zijn , dan gaan zij bij kleine gedeel- 
ten in een spierachtigen , zeer vasten en zeer sterken zak 
over , die men de spier- of eigenlijke maag noemt , en die 
bestemd is, om te vermalen hetgeen nog hard was ge' 
1116. 
Deze spierroaag der vogelen is zooveel te gevleesder , hoe 
minder de snavel geschikt is , de spijzen te verdeden , en 
hoe vaster deze spijzen-zelve zijn. Bij de kalkoen b. v. en 
de struisvogel is hij zeer dik; men vindt aan de binnen- 
