598 
•HiUdij van Uen huishond zijn I De Herdershond (Cams pas - 
toralis) ; hij heeft regtopstaande ooren , stijve haren , die onder 
den staart een weinig digter en wolliger zijn. De IJslandscke, 
Siberische en de PF olfshond zijn middelrassen tusschen deze 
eerste en de volgende; 2°. de Windhond, (Canis leporarias) met 
spitsen snuit, lang lijf en zeer hooge beenen ; de klein 11 
i indhond , de Egyptische Hond (Canis Aegypticus), die 
behalve op het gezigt , bijna geen haren heeft , en de M<* f j 
ronhond uit Nieuw- Holland; 3°. de Spaanschs Hond, (Canis 
extrarius) met lange zijdeachtige haren, vooral aan den 
staart, hangende ooren. Gewoonli|k zijn zij wit, met zwarte 
of bruine vlekken, Er zijn echter ook zwarte, met bruin of 
roestkleurig geel geteekend 4° De Krulhond (Canis aquaticus) 
met wollig gekruld haar en een korten, rondachtigen snuit; het 
Schoothondje en hel Leeuwtje 5° De Bulhond (Canis molossus) 
met eenen opgewipten neus, vooruitstaande snijtanden, han- 
gende lippen, en slappe wenkbraauwen ; de Mops (Canis fr‘* 
cator), wiens ügchaain bijna vierkant en gezigt zwart is, e ° 
’* e . basterd Mops. 6° De Jagthond (Canis sagax) met een 
spitse snuit, lange hangende ooren; de groote en kleine Deenj 
7° eindelijk , de Dashond (Canis vertagus) met regte m 
kromme laeenen , die een dik lang, uitgerekt lipf hebbent 
met korte pooten, hangende ooren, en een spits gezigt. ^ 
Was; dit klein diertje wilde zijnen dooden meestri* niet verlate * 1 1 
zelfs niet om te gaan eten, en men was genoodzaakt, 0,11 
liem dit in de kamer, waarin zich het ligcliaam bevondt» ^ 
brengen. Toen men vertrok, om het lijk ter aarde te beste 1 ' 
len, volgde deze trouwe dienaar hetzelve; nadat 
plegtigheid afgeloopen was , Weidt hij door den graflmaker f® 11 
het kerkhof gejaagd, die des anderendaags er het dier W^ l ‘ e 
op vond , dat het middel had gevonden , om er weder op ^ 
kunnen komen, en zich een bed op het graf van zij neri 
meester had gemaakt. Hij dreef hem nog eens weg, en d^ 
volgenden dag trof hij hem weer op dezelfde plaats aan. " 
kastoor van de parochie, hiervan onderrigt zijnde, nam 1 ,L ’ 
op » bragt hem in zijn huis, en trachte hem door eene g° e * 
behandeling aan zich te verbinden , maar de hond kon zd jj 
eersten meester niet vergeten , en hij de eerste gelegen!»® ^ 
keerde hij weer op zijnen post terug. De goede herder ^ 
hem zijne neiging volgen, en een hutje op het graf 
Wen, waarin men hem alle dagen eten en drin 
bragt. Hij legde twee jaren dit voorbeeld van standvastig 
en trouw aan den dag. De dood maakte een einde aan 
smart, en de menschlievende Pastoor liet hem bij zijnen 
sterk beminden meester begraven, 
