Te flaan , was d’ecrfte held die hier de hand aan leide , 
En een Vergairplaacs der Natuurfchac toebereide. 
Bij ’c vafl: gelove was Miizijk in leer zijn liift. 
En in ’c befpiegelen der Godheid zagte ruftj 
Een zaalge voorfmaak om den geeft ruim op te halen 
In ’t onbegrijplik ligt bij hemelfche koralen. 
L E V IJ N , verheft op goed , volgt dien voorganger na j 
En ■’t zij de zon verrijze of ’s avonds onderga ^ 
Het brein is bezig, om Natuur en hare fchatten. 
Vol vuir, d’Alzegenaar ten prijs ^ bij een te vatten. 
Hij zoekt j en haalt, en fchikt, ontbied, ontfangt en paart > 
En bouwt op ’t vlijtigfte aan ’c weêrgiloos Konftgevaart’, 
Natuurs aartsproefftuk, ’t hoofd van alle pronkfaletten , 
Om geeften, door zijn fpoor geprikkelt, aan te zetten j 
Met zorg en hoope, of dus d’Alwijze Vader, vroeg 
Of fpade, eens ’c oog van gunft en van genade floeg 
Op ’C ijdel oorbaar nut, een werk van aardfeh gewemel. 
Zo praalt de regenboog gefpannen aan den hemel. 
En toont de lieverei der hoogfte Majefteit, 
Met verven aan weêrzij van d’Horizont verbreid. 
Een Digtvorft maakt een naam door grootfe heldendigten. 
Een Krijgsheld kan een land door dapperheid verpligten. 
VINCENT vereeuwigt zig door ’c VVonder-Kabinet, 
Gulhartig open voor ’s aanlchouwers oog gezet. 
Wat kroon, wat eerkroon zal men Hem op ’t hooft dan paften.^ 
Een overwinnaars kroon , uit naarftigheid gewaflèn , 
Gefiert met loof van deugd, gelijk zijn naam brengt mê, 
Gegroeit in lugt en land en wateren en zé. 
De Faam heeft voor dien Held ^ den fchoonften Zékinkhoren, 
In ’c vlakke marmer glad geflepen , uitgekoren , 
Om zijnen lof daar op te blazen datze klink’. 
En boven lauwer praale, en aan ’t geftarnte blink’. 
, \ 
CIO ID CC XII. 
SYLVIUS. 
