I 
428 
tum et ratio mihi inesse videtur , sperandi , solis Rossiae 
peregrinatoribus et naturae scrutatoribus et in posterum 
frequentiores occasiones super fore, animalium exstincto- 
rum pelles et integra skeleta examinandi. Si enim terra, 
prope Burgtonnam , in qua annis octodecim et quod ex- 
currit praeterlapsis , skeleton profecto ejusdem elephantis 
Sibiriei effodiebatur, aeque conglaciata ac Sibirica fuisset, 
forsan loco skeleti exesi aevi et caloris edacis dente, ca- 
daver crudum et integrum Blumenbachius noster ad descri- 
bendum accepisset. 
Nemo peregrinatorum superficialia terrae strata effodien- 
do curatius investigavit eorumque caloris gradum et quo 
usque gelu soluta essent, examinavit Gmelino (in ejusdem 
Florae Sibiricae praefatione pag. XLVIL). Idem refert: 
„Jacutiae die decimo octavo Junii in campo elato terram 
fodere jussi, quo usque non esset glaciata. Humus porri- 
gebatur ad undecim pollices atque sub illa arena exten- 
debatur ,■ quae ad duos pedes et dimidium mollis adhuc 
erat, hinc durior et post effossum adhuc dimidium pedem 
durissima et conto vix cedens, adeoque terra vix ad qua- 
tuor pedes regelata erat. In humiliori loco non procul 
hinc distante ejusdem rei experimentum fieri jussi. Humus 
extendebatur ad decem uncias , arena mollis ad duos pe- 
des et quatuor uncias ; hinc vero omnia frigore indurata 
