DEN SINT PIETERS BERG. 55 
deszelfs kleur, meest geelachtig wit, koomt van 
eene ijzerachtige tint, die zig nog duidlijker 
openbaart op verfcheiden der zee-lighaamen, 
welke men in den fteen vindt , en vooral op ^ 
peótiniten (of verfteende kam - doubletten Cf 
mantels) die in het algemeen eene zoo donker 
geele kleur hebben , dat men zou denken dat die 
fchulpen nog een gedeelte van haare natuurlijke 
kleur behouden hebben. O) . . 
Als men het buitenfte van de grot onderzoekt 
en de fteilte, die ’er aan grenst , onderfcheidt men 
niets hetwelk aankondigt dat zij bij laagen ge* 
vormd is; het zou integendeel fchijnen als of de 
een of andere ftroom hier, op eene ongeregelde 
wijze, een mengzel van zand en kalkaartige ftoffe , 
min of meer fijn en van de vermaaling van eene 
menigte zee -dieren , van welke veele , door eene 
bijzondere omftandigheid , de vernieling weder- 
ftaan hebben , voórtgekoomen , hebbe opgehoopt. 
Men 
Ik heb ’er gezien , op welke ik indedaad de 
natuurlijke kleur heb gemeend te herkennen en ik ge- 
loof dit te meer , omdat ik geene reden zie waarom die 
fchulpen juist de eigenfchap zouden hebben van , meer 
dan andere, die ijzer- kleur aanteneemen, die ik op 
fommige roodbruin gevonden heb. Doch het is moge- 
lijk dat ik my bedriege. 
d 4 
vertaalek. 
