OEN SINT PIETERS BERG. 6 $ 
gen dit eenzaam leven , of om zoo tc zeggen , dit 
graf- leven , des te geduldiger , omdat zij zig 
daardoor voor alle gevaar beveiligd achteden , 
daar de andere landlieden, na bijna alles verlo- 
ren te hebben , nog genoodzaakt vvièrden aan de 
verfehansfingen te arbeiden- onder het gefchut 
van den vijand. Deeze vergelijking verzagtede 
het verdriet van hunne treurige gevangenis. Zij 
durfden egter niet diep in die donkere holen 
indringen ; dan , alzoo enige hunner in die 
fteen - groeven gearbeid hadden , konden zij een 
vrij groot aantal gangen doorloopen zonder te 
Verdwaalen , en zij kenden zelfs enige verre af- 
gelegen openingen , waardoor zij , in geval van 
v.rrasfching , ontkoomen konden. Een onvoor- 
zien toeval kwam hunne rust kort voor het 
einde van het beleg ftooren. 
Een der varkens, verdrietig van niet in de 
open lucht te zijn , ontfnapte op een’ dag uit 
zijn kot , liep op een draf weg , zonder te weeten 
waarhenen , door den flingerenden gang, waarin 
bet zig begeeven had. Eenen aanmerklijken weg 
r.fgelegu hebbende, zonder een’ uitgang tc vin- 
den, deed de vrees, of liever eene fbort van 
inftinét het fchel en lang fchreemven , als of het 
iemand te hulp hadd’ geroepen; maar het was 
reeds verre van zijne meesters verwijderd; het 
F * • 
3 ~‘ nep 
