den SINT PIETERS BERG. 69 
opening fchijnt te hebben dan die , waardoor men 
’er in gekoornen is. 
Wij waren tot in de helft van dat hol gevor- 
derd wanneer wij bij het fakkel. licht in de 
verte iets zagen leggen dat naar een mensch 
geleek , dat op den grond lag uitgeftrekt als 
of hij fliep. Dit vermoeden fcheen zig te beves- 
tigen naar maate wij meer naderden, en dat 
mensch wekte onze aandacht meer en meer op , 
wanneer het licht , dat hem nu begon te befchij- 
nen ’ 011 s hem een lijk deed befpeuren. De 
plaats , de toefland van dien ongelukkigen wekte 
bij ons eene verbaasdheid , van afgrijzen verzekl. 
ilet was niet meer dan een uitgedroogd geraam- 
te , dat gekleed was ; naast zijn hoofd lag een 
hoed, zijne fchoenen waren van zijne voeten en 
bij zijne eene hand lag een roozen- krans. Men 
giste aan zijne kleeding dat hij een arbeider moest 
z 'jn, die , ïrf die onderaardfche gangen verdoold 
geraakt zijnde, aldaar van honger en wanhoop 
geflorven was. De (laat van volkoomen uic- 
drouging , waarin hij zig bevond, deed gisfen 
dat het meer dan zestig jaaren moest geleden 
zijn dat die rampzalige zig in dat uitgeftrekt o- ra f 
levendig had begraaven. 
Het is waarfchijnlijk dat ’er zedert dien tijd 
niemand in deeze galerij gekoomen was- het 
E 3 
was 
