DEN SINT PIETERS BERG. %7 
heid ca hun aanzien , als men hier die uitdruk- 
king gebruiken mag, met de gegraaven been- 
deren, die men in de (leen groeven van Mont- 
niartre bij Parijs vindt; maar die van Maastricht 
zijn digter van zaamenwecfzel, meer vast, dcrzel ver 
kleur is geelachtig bruin, donkerer en tegelijk 
levendiger. De beenachtige wortel van de tan- 
den is zwaar en is wat verfteend, het verglaasd 
heeft van buiten een gedeelte van zijne polijs- 
ting behouden; maar de breuk is aan dat ge» 
deelte van den tand dof, fchoon zeer vast en 
zeer fijn: de tijd heeft het, zonder het veran- 
da d te hebben, egter broos genoeg gemaakt om 
met weinig moeite verbrooken te worden. 
Het geheel en de plaatfing van dien kop zou- 
den in den eerften opflng kunnen doen denken 
dat de kaakembeenderen ten naasten bij in hunne 
natuurlijke plaatfing zijn; maar een nader on- 
derzoek laat niet toe te twijfelen of hij heeft in 
zijne eerde bewerktuiging de groot (le verwar, 
ring ondergaan, de meeste beenderen zijn ver- 
plaatst geworden , en zulks is ook niet te ver- 
wonderen; want het dier natuurlijk of bij toe- 
val geftorven zijnde, en zig op den bodem van 
het water bevindende, is zijn vleesch de prooi 
van verfiindende zee -dieren moeten worden, die 
zijne fpieren hebben moeten ontblooten, door 
F 4 de 
