DEN SINT PIETERS BERG.' XOI 
„ Bij alle viervoetige dieren wordt het verglaasd 
5 , van alle de vaste deden van den tand eerst 
5» gevormd; het maakt eene holligheid , waarin 
„ de beenachtige zelfftnndigheid bij blaadjens, 
jj die de eene in de andere gekast worden, 
* 3, wordt nedergezet, gelijk hun ter in het 
3» boven aangehaalde werk bl. 92 beeft aange- 
j> merkt. Na het verglaasd kcomt de wortel, 
3> die op dezelfde wijze gevuld wordt tot dat 
33 de tand lang genoeg is om door het tand* 
33 vleesch heen te dringen. 
33 Maar in de gegraaven kaak ■ beenderen van 
33 Maastricht ziet men een klein tweede tan dj en 
3, met zijn verglaasd en zijnen vasten wortel- te- 
?> gMijk binnen in den cerften of wisfel-tand 
3 > 
uitvallen, want men vindt die bij de oudfle krokodil- 
len zoo wel als bij de volwasfene; het is een bijzonder 
kenmerk, dat de natuur, onuitputlijk in haare gedaan- 
ten , aan die dieren heeft willen gceven. Te vergecfsch 
Zouden zij , die de natuur altoos oogmerken tocfchrij- 
ven, zeggen dat de tweede tand beftemd is om de 
plaats des eerlten te vervullen , als ’er een ongeluk aan 
denzelven gebeurd; want als zij de gedaante en het 
maakzel van die dubbele tanden aandachtig willen on- 
derzoeken zullen zij , geloof ik , overtuigd zijn dat 
een ongeluk bezwaarlijk den eenen zoude kunnen 
fchenden zonder den anderen te breeken. 
G a 
