DEN SINT PIETERS BERG. 11$ 
„ het hoogde gedeelte van het fchild, fluiten 
„ in deeze. De plaats van de vereeniging der 
j, hovende en onderfle plaaten onderfcheidt men 
door eene zeer duidlijke naad: men ziet ’er 
» aan elke zijde vier kleine holletjens, daar 
>■> de banden van het dier waren. Daar zijn 
3, aan elke zijde agt van die plaaten. Zij zijn 
53 zeer omgekromd en eindigen aan kleine ftuk- 
j> jens, die overlangs geplaatst, en door eene 
» vrij diepe groef gefcheiden zijn. Die fl.uk- 
j, ken zijn, om zoo te fpreeken, de fleutel van 
jj het gewelf. Het zal niet onnut zijn aante. 
j> merken dat die plaaten over haare geheele 
» lengte niet van dezelfde breedte zijn ; zij 
5, Ioopen al fmaller, en fluiten in elkanderen, 
„ zoo dat ’er op een grondftuk eene punt 
»j volgt, en zoo vervolgens. Alle de plaaten 
33 en naaden vertoonen zig in de verfteende 
33 fchildpad niet dan wanneer men het ovcrfchot 
33 van het fchild ’er heeft afgeligt , dat krijt- 
33 achtig is, gelijk alle de beenderen dier groeve. 
,, De Hof van den rotsfteen heeft, toen zij 
„ nog zagt was, de plaats van het dier inge. 
»> noomen, en heeft eene kern gevormd, waar- 
»3 op men alle de deelen van het fchild duid. 
3, lijk onderfcheidt. Dus ziet men ook op de 
*3 kernen van de zee- egels de indrukzelen der 
