&04 NATUURLIJKE HISTORIE VAN 
de Schulp bijna zo duu als papier is, moet men 
zich verwonderen , dezelve in zo goed enen ftaaf 
te vinden. Schoon het ook waar is, dat de goe- 
de niet gemeen zijn. 
Fig. 6, Ene zeer fraaie Ostraciet of verftee»' 
de Oester met hare twee kleppen, van die foort, 
welke men Grijphieten noemt. Linnöus heeft 
de Grijphieten, die zeer menigvuldig zijn, om 
der het gellarhr tfer Oe^tnrc gAplimf-et. Misfcliieii 
zou het voeglijk zijn, dezelve ’er weder uit te 
nemen, om ’er een afzonderlijk geflacht van te 
maken. Men vindt op vele plaatfen verfteende 
en zelfs Hechts begraven Grijphieten , en de foor- 
ten zijn menigvuldig. Die, welke in haren na- 
tuurlijken Haat zijn , zijn bij de Natuurkundigen 
zeer gezocht, welke hun den naam van Hanen- 
kammen ( 'Cretes de coqj gegeven hebben. MeU 
telt ’er reeds verfcheidene foorten van. 
Die van Maastricht , alhier afgebeeld , fchijnt 
ene nieuwe foort te zijn. 
* 
a ch uk* 
