400 
JOANNIS SW AMMERD AMMII 
dem Apum Vermiculi haud prius cellulis fuis 
exeunt , quam ubi eousque fuerunt enutriti, 
ut Apis forma adfdta deinceps haud amplius 
increfcant. Atque hoc omnibus Infeftis com- 
mune eft: five enim minuta, five grandia in 
lucem edantur , haud poftmodum unquam ul- 
terius crefennt. Imo adeo univerfaliter inter 
Infefta omnia haec lex ftabilica eft 5 ut , poft- 
quam ultimam fuam , quam conftanter reti- 
nent , figuram acquifiverunt , proportionate 
femper minora vel grandiora fint & maneant , 
prout ipforum Vermes, nutridonis vi, mino- 
rem majoremve in molem ante excreverunt. 
Notare tamen expodit , quod nequaquam 
Mei fit, quo Apum hi Vermiculi nutriuntur: 
imo vero alia penitus atque peculiaris eft ma- 
teries, coloris albidi, albumen ovi gallinacei, 
quod concrefeere incipit , aut albam pultem , de 
amylo co^am , aqua miftam , referens , meile 
paullo fpiffior, faporis adeo temperati , ut vix 
linguam afficiat. Uhdenam autem Apes ifthoc 
pabulum depromant, & anne Mei, in Ventri- 
culo aut Probofeide fua prius mutatum, denuo 
erudient : quemadmodum inter columbas alias- 
que Aves’, quae Pullis fuis in principio pul- 
menmm praebent, ufuatum ell; haaenua n..- 
Iu nondum innotuit. Ut ut Ot; Cultoret Apum, 
qui nonnin lucro fuo inhiant, hocque folum fa- 
piunt, fabellas quasdam hanc m rem narrant: 
quanquam praeterea vix aliud qu.dp.am de Apr. 
bus proferre feiant , nifi quantuni emolumen- 
tirai ab harum cultura exfpetlandum fit. At- 
tamen perltiffimi eorum materiem illam vo- 
cant Mei Salivarium five eruaatum. Nec fane 
dubitandum ell, quin Apes Mei rurfus enidla- 
re valeant : quod quidem eitemplo maxime no- 
tabili , cujus etiam Foffius in fuo de Idololatria 
'Tradlatii meminit , confirmat Clutius, Imo fi 
Apum abdomen nonnihil intro premitur, Mei 
per earum Probofeidem via retrograda denuo 
^ rimi poteft. Interim omnibus hifce non 
obftantibus dubium adhuc manet, utrum Apes 
Mei iftud e ventriculo fuo eruaent ; quando- 
quidem admodum infignem ejus copiam in ca- 
™ Probofeidis fuae recondere poflunt: forte 
Stut idem heic fit, quod m Columbis quae 
Hticulam ex Ingluvie fua evomunb At v«o 
licet Mei fimpliciter tantum ab Apibus coi- 
tum , duntaxac per rroDoi'- 
pullus tamendubil^3, quin id tam m corpoi^ ea- 
rum, quam in ipfa etiam Probofeide, nota 1 iter 
mutetur, concoquatur , inque durabile 
voor dat fe foo lang gevoet fyn ge'Worden , tot fy 
de gedaante van een Bye hebben aangenoomen, en 
dan nimmermeer konien cuin te groeyen , dat alie 
InfeSlen gemeen is , 'want of fy kleen of groot 
ter ‘wereJt komen , nooit groeyen fy meer na die 
tyt. En dit is foo algemeen in alie de Infedten , 
dat i na haare Wurmen, meer] of minder gevoet 
en aangegroeyt fyn gewecfi , dat fc ook na die 
proportie kleender of grooter fyn , cn ook foo bly- 
' ven , naa dat fe haar laatjle gejlalte , die fy al- 
tyt behoudeuy hebben aangenoonien. 
Egtcr moet men vieeten , dat het geen Honing 
isy daar deefe Byevmrmen meede gevoet vwrden; 
maar het is een heel andere ende byzondere fub- 
flantie , mtagtig van couleur , even ais het mt 
van een gemeen Ey , dat begint te fiollen , of ais 
vdt gekookt flyffel met viater gemengelt , van 
conjiftentie is het wat dikker ais Honing , ende van 
fmaak is het getempert , ende haaji onopmerkelyk, 
Waar de Byen dit voetfel van daan haalen, en 
of fc den Honing in haar Maag , ofte in haren 
Snuit verandert fynde veeer oprifpen ; ais de Dnyven 
en de andere Fogelen doen , die in het begin een 
pap aan haar Jongen geven , is my tot nog toe 
' onbekent. Wat er van zy, de Byenhouders , die ner gens 
meer ais otn haar ‘winfi denken , en daar alleen ver- 
fiant vanhebbeny die verhaalen daar fprookskens van, 
behalven dat fe van de Byen Mafl anders niet en 
meten te feggen, ais alleen te roemen van het 
voordeel dat daar van komt : evenwel de verjtan- 
digfie onder haar nocmen deefe> fubflantie Speig 
of Spuyg en Speekfel Honing , dat opgerifpten Ho- 
ning feggen vsil Dat de Byen den Honing we- 
der^’ oprifpen kiinnen, is biiiten twyffel , viaar 
van ook Clutius een feer notabel voorbeeld vet- 
haalt, het mlke Voflius in fyn boek van de Bee - 
dendienfl aantrekt. Menkanfelve, ais men haar 
den buyk wat indrukt , den Honing weer door haar 
Snuyt uytperffen. Dit alles niet tegenflaande foo 
' fou men kunnen tw^felen,of fe deefen Honing 00 
uyt de Maag oprifpten , want fe een feer grootj 
quantiteit in haaren Snuit bergen kunnen, op de 
wys gelyk de Pap der Duyvcn uyt de Krop 
komt. Evenwel alfoo den Honing enkel van 
Byen vergaart wort , ende door den Snuit, nl v 
natmr te vooren gemaakt fynde , maar, opgefoeolg 
wort, foo en twyfel ik evenwel niet of f e woit van ^ 
merkelyk , foo in haar Uchaam ,als in de Snuit 
ve verandert, verkookt , ende dmrzaarn ende 
’ den- 
