onbekende Z U Y D L A N D. 51 
van tamelyke dikte , en wiens ftam van twaalf tot twintig en 
meer voeten hoog, in den tyd van zes maanden uyt de aarde 
opfchiet, en als een koolftronk zeer voos en vvateragt’g is, zoo 
dat hy met een mes kan worden gefneden , en iu eenen hak met 
de byl door midden legt , waarom hem ook zommige wel onder 
de Heefters ftellen, daar zyn gladde haft, die uyt veeie dunne 
vellen beftaat , die over malkanderen heen flaan , wel naar gelykt. 
Hy geeft geen zaad, maar zoo ras de vrugten geplukt zyn, fnyt 
men hem tot op den grond af, wanneer uyt den wortel, rond- 
om den voet des ouden ftams, nieuwe loten opfchieten, die 
binnen zes maanden tot eenen boom op waden. 
Geen boom brengt grooter blad als deze voort , wyl ’t boven m 
grasgroen en onder vaal van veiwe , ruym tien voeten lang e n bladnen- 
twee breed is , zoo dat een der zelve een man tegen de zon e n 
regen kan befchermen ; waarom de overgeloovige Portugeezen 
en Oofterfche volkeren vaftelyk gelooven, dat Adam en Eva 
zich met zulke vygebladeven na den val bedekt hebben. Gelyk 
zy ook van gedagten zyn , dat het deze vrugt was , die de ver- 
Ipieders uyt het land Kanaan by Jofua te rug bragten. Daar by 
is dit blad zeer effen , dun en glad , waarom het veel tot inpak. 
ken der waaren gebruykt word. 
De vrugten of vygen , die deze boom voortbrengt , komen in in 
grooten getale aan eenen deel voort, die de dikte van een arni, #n , 
heeft en hangen daar aan in boffchen van zestien of meer 
I’feffangs boven den anderen , zoo dat die Heel door de fwaarte 
krom gebogen nederhangt, wyl ’er wel hondert vyftig en meer 
Pieffangs aan dezelve gezien worden. Deze vrugten hebben de 
gedaante van eene langwerpige komkommer, en leggen met de 
enden hoornswyze na den anderen toe} zynde onryp van een pa- 
pegaay groene verwe , en ryp glad en geel van fchil, onder 
welke men eene witte murwngtige doch egter vatte en zoete 
ftoffe vind, die een aangenaamen geur en frnaak heeft, eenig* 
zins ryns en wat na vygen trekkende. Men doet met dezelve 
in Indiën al wat men in Holland met appelen kan doen. Aan- 
merkelyk is het , dat zich in yder doorgefnede vyg de gedaante 
van een kruys opdoet, waarom de Portugeezen uyt eerbied de- 
zelve noyt fnyden maar altyd breken zullen. 
G a 
’t Geen 
