Onbekende ZUYDLAND, 7 
en fteur, die hier niet geacht is. Zout word ’er ook tamelyk 
veel gevonden. 
Wat haare ontdekking aangaat, ’t is zeker dat dezelve ten tyde Doer 
van Plinius , Mela en Strabo, onder de naam der gelukkige 
Eylanden, zyn bekent geweeft. Daar na zyn zy geheel onbe- 0nf ^ 
kent gebleven, tot den jaare 1393. wanneer uien leeft dat de 2 y B> 
Spanjaarden op dezelve ten buyt voeren , en de Imvoonders die 
zy konden betrappen , in üavernye wegroofden tot dat in 
’t jaar 140a. een Franfch Edelman uyc Noripandyen, Jan de 
Bethencourt genaamt , een man van dapperheyd en beleyd , met 
eenig volk dezelve opzogt , op Lancerotte aanquam en daar 
eene fterkte bouwde. Doch te fwak tegen de inlanders zynde , 
en door ’t oproer onder zyn eygen volk gedrukt y. keerde hy na 
Span jen , en verkreeg van Koning Hen rik de III. qnderftand 
van volk en geld: waar mede te rug keerende, hy zich den tytel 
van Koning gaf, en overal goede wetten Helde. Tot hy met 
grooten roem weer na Vrankryk toog, en zynen neef Maciot 
de Bethencourt in zyn plaats ftelde , die deze Eylanden aan den 
Infant Don Henriques van Portugal verkogt, die een Vloot 
fcheepen met 2600 man uytruft en afzond om die voorts te 
bemagtigen. Maar hy verliet ze daar na , om dat de Koning van 
Spanjen dreygde die te zullen innemen , als hem toekomende 3 
om dat hy de Bethencourt had nytgeruft en vau levensmiddelen 
voorzien; deze verkogt en fchonk dezelve aan verfcheyde per* 
foonen, en die weer aan andere, dan zy raakten eyndelyk weer 
geheel onder de Spaanfche kroon , die dezelve nog bezit. 
Wat de zeden der Imvoonders eer de Spanjaarden daar aan- Zéden 
quamen belangt, die waare geheel vvoeft. Zy noemden zich der Oud* 
Guanchas en hadden geen eenerley taaie. In groot Canari’e «’wooh-- 
wierden zy door twee Hertogen beftierdt , die 193 van dek- 
bede des Volk tot hunne raadslieden hadden. Voor deze had 
het gemeen groote agting, en moeften hunne dochters eer zy 
zt ‘uythuwden , door dezelve laaten beflaapen. De vrouwen 
waaien algemeen , en yder nam van dezelve zoo veel als hy 
kon onderhouden. De zon, maan en ftarren hielden zy voor 
Goden, e n geloofden, dat de ziel van den ftervenden in een. 
ander lichaam overging. Ten oorloge gehruykren zy keizel- 
fteenen: 
