Onbekende ZUYDLAND. 77 
Zy hebben nog veel vreemde en zeldzaame gewoontens. Hunne 
begraven hunne fchatten onder de aarde ; wateren noyt Haan -vreemde 
de maar altyd hurkende ; en laaten de nagels tot hieraan 
lang groeyen. Zy verknopen hunne dochters aan den minnaar**”'" 
die ’er het meefte voor wil geven , welke ’er ook niet veel 
na vraagt of zyne vryfter van te vooren een kind gehad heeft* 
maar het zelve voor overwir.ft rekent ; en fchoon zy de ge' 
woonte hebben de dochters zeer zorgvuldig op te iluyten, 
het teken echter aanmerkelyk , waar door zy te kennen ge 
ven , hoe veele zy ’er hebben. Zy leggen op een beneden 
afdak van hun huys, dat pas boven de lloep is, zoo veele ronde 
langwerpige aarde pottten als zy dochters hebben, van welke 
vaten zy die der huwbaare met de openingen naar buyten , en 
die der nog niet hmvbaare met de openingen naar binnen en het 
agterfte voor leggen. 
De vrouwen kraamen zeer gemaklyk , en de moeder geeft 
het kind, zoo ras het gebooren is, eenen zuygnaam; ook plant 
men dan aanftonts een boom die alle jaar een kerfje krygt, om 
dus den ouderdom van ’t kind altyd te konnen weten, en dik- 
wils lluyten zy het huwelyk van hunne kinderen zoo ras de 
zelve gebooren zyn. INa den dood van de vader is de oudfte 
zoon meefler van alles, en geeft aan zyne moeder, broeders en 
zufter niets meer als hy voor hen noodig oordeelt om van te 
leven; maar de erffelyke waardigheden vallen op den zoon van 
den broeder des geenen die geftorven is ; zonder dat de broeders 
den anderen of de zoonen de vaders volgen mogen. 
’t Ambomfche vrouwvolk valt boven maaten geyl en onkuys, Kunsjes 
e n zy gebruyken veele middelen om de Chriftenen tot haart^-^t 
liefde te verwekke; zoo dat de Hollanders niet genoeg weten 
te (preken van ’t vermogen , dat de Ambbnfehe vryfters en ook ontrent 
wel de Mixtigen hebben, om dien zy beminnen eenig liefde (ware 
kruyd in een pinang, in een fnufje , of iets anders in te ge min - 
ven, waardoor zy als gek naar haar worden. Ook weten zy“‘ Mr, • 
door toovermiddelen de mannen en voornamelyk de minnaars 
die haar verlaaten, zoodanig te behexen, dat ze met geene an« 
dere omgaan, ja nog leven nog derven konnen , zoo dat zy 
genoodzaakt worden zich weer tot haar te keeren , die hen dan 
K 3 § e - 
