( l6 9 ) 
te besmeren , is bij de bewoners van de Tritons-baai 
niet meer in gebruik , maar wel bebben zij hier nog de 
gewoonte met die van de Oetanata-rivier gemeen , om 
bij zekere gelegenheden in gezelschap onder zich, som- 
wijlen geheele negorijen bijeen, ween-gezelschappen 
te houden, waarbij somtijds 8 dagen lang niet anders dan 
gehuild wordt. De bewoners van deze kust schijnen bij- 
zonder gaarne in het water te zijn, baden veel, en heb- 
ben het in de kunst van zwemmen en onder water te 
duiken zeer ver gebragt. Een bewijs van vriendschap , 
of dat men elkander geen kwaad wil doen , is , dat , wan- 
neer twee vaartuigen op zee elkander ontmoeten, de sche- 
pelingen allen buiten boord springen , en in het water 
onderduiken: dit bewijs wordt meermalen van beide zij- 
den herhaald. AlleN. Guineërs, die wij gezien hebben , 
hadden eenen zeer onaangenamen reuk of stank aan 
zich, tot zelfs de radjas of hoofden niet uitgezonderd. 
Of deze reuk kunstmatig , of een gevolg van onzinde- 
lijkheid is, hebben wij niet kunnen te weten krijgen , in- 
tusschen geloof ik het laatste ; terwijl ik ook de vele 
huidziekten, welke er onder hen heerschen aan de- 
zelve toeschrijf. 
De N. Guineërs zingen gaarne en schijnen dus veel 
genoegen in de muzijk te hebben , alhoewel zij maar een 
nog zeer onvolmaakt instrument bezitten , hetwelk, zoo 
wel hij die van deOetanata, als die van de Tritons-baai, 
op eene en dezelfde wijze gemaakt is ; bet bestaat uit een 
stuk hout van binnen uitgehold, aan de eene zijde 
met een stuk huid van eene groote haagdis of slang be- 
spannen, en waarop met de eene hand geslagen wordt. 
Het zingen, op ons verzoek, van eenige bewoners van de 
Oetanata-rivier bij ons aan boord was welluidend en met 
eene zekere maat. In de Tritons-baai hoorden wij, bij 
bijdragen, d. V, st. ï. M S e - 
