I2 REIZE VAN A LEP P O 
te doen ftond, begon de regen wat te verminderen ; der- 
halven vonden wy goed, hoewel wy heel doorweekt wa- 
ren, ons in ’t veld neer te (laan , alzoo dit hetenigfteen 
befte plechtanker was. Wy begaven ons dan aan den 
voet van eenen berg, aan de waterkant, om aldaar on- 
der onze Tenten met lijdzaamheidjiet vallen van ’t water 
af te wachten. 
Wy hadden de vreugd van zagjes rennen met lang 
genoten, of het begon, te gelijk met z waren donder en 
blixem , weder hevig uit teberften. Toen raakte onze be- 
kommeringe op nieuws gaande , ja wy wiften niet waar 
omtrent de meefte zorge behoorde gedragen te worden > 
voor ons zelfs, die onder eene overal druipende tent la- 
gen; of voor onze knechts en paerden,die niet dan hunne 
eigene kleederen tot een befchutzel hadden. 1 en laatften 
trooftten wy ons met die hoope,dat der Sjekkèn huü(an- 
ders gezegt de begraafplaats') ’t welk niet groot , en daar 
digt by gelegen was , ons tot eene veilige fchuilplaats kou- 
de verftrekken. De eenigfte zwarigheid was , op watwyze 
verlof te krijgen, om tot zulk een heiligdom toegang 
re hebben, aangezien de Turken in ’t algemeen meer met 
yver voer hun geloof, dan barmhartigheid behept zyn. 
Om dit werk te makelen , zonden wy eenen Turk (die wy 
om diergelijke gevallen alleen hadden mede genomen} naar 
de ftad, met uitdrukkelijke laft, op de alderzagtfte wij- 
ze te zien of hy dat verwerven konde : en zoo het niet 
lukken wilde , als dan te dreigen , dat wy’er tegen wil en 
dank intrekken zouden. Maar overmits de Godsdienft 
daar ter plaatze alle barmhartigheid en menfehelijk me- 
doogen verbannen heeft, zoo wierd ons door het volk 
dit vrindelijk verzoek, hoe gering ook, t’eenemaal afge- 
flagen:ja zy lieten ons weten, datze liever van onze han- 
den wilden fterven, dan toelaten dat hun geloof bezoe- 
