NAAR JERUZALEM. 107 
In dit doodlijk water duurenkan. De vertelling van het 
eerfte bevond ik evenwel onwaaragtig , alzo ik verlchei- 
de vogels j zonder het minde letzel, rondom en over 
de Zee heen zag vliegen : ook heb ik reden om hetlaat- 
fte voor vals te houden } want onder de op het ftrand leg- 
gende keifteentjes vond ik desgelijks twee of drie fchel- 
pen, als van oefters, die door de baren, wel twee uren 
van de mond der Jordane , op het drooge waren gewor- 
pen. De 'Jordane noem ik met voordagt, om dat men 
niet behoeft te denken datze door dien weg in Zeemog- 
ten geraakt zijn. 
Jodenlijm , waar van deze Zee altijd zoo berucht is 
geweefl, word niet hier ter plastze daar wy waren , maar 
wel by de bergen aan weer- kanten , in grooren overvloed 
gevonden. Ik heb’er verfcheide (hikken van t tjeruza- 
)em gezien : het gelijkt volkomen na pek, en kan’er ook 
niet wel van onderfcheiden worden , dan door den zul- 
ferachtigen reuk en fmaak. 
Het water van dat Meer is zeer helder, en tot in den 
hoogden graad zout; ja niet alleen zout, maar uiterma- 
ten bitter en walchelijk. Ik was genegen een proefje van 
defïelfs vermogen te neemen: ging’er ren dien einde in, 
en voelde, onder ’t zwemmen , dat het mijn ligchaam met 
eene ongemeene kragt opbeurde; maar dat iemand daar 
in wadende, driftig word zoo dra hy’er tot den navel 
toe inloopt (gelijk tem mige Schrijvers verhalen} zeg ik, 
door eigene ondervinding , niet waar re zijn. 
Dewijl ik zeer begeerig' was de overblijfzelen ( zoo 
’er eenige mogten wezen} van die Sreeden re zien, welke 
eertijds hier ter plaatze gelegen, en zulken vreeslijken 
(taaltje der Goddelijker wraake geweeft hebben , bezig- 
tigde ik het water , zoo ver als mijn oog eenigzins reiken 
konde, heel naukeurig: maar ik wierd nog (teenhopen, 
O 2 nog 
