NAAR JERUZALEM. 123 
Dewijt’er nu zoo veele handen waren , zoo kan men ligt 
denken, dat het niet lang duurde, of daar moeit een on- 
noemlijk getal waskaerflen branden; ja het was ook of de 
ganfche Kerk , de Galerijen , en alles in vlam (tonden. 
Met dit ligt eindigde de plegtigheid. . 
Ik moet bekennen, dat die twee Mannen in t Graf hun 
werk knaphandig verrigtten: maar ’t gedrag van ’t jan- 
hagel buiten-af, benam geweldig den luider van dat won- 
derwerk. De Latijnen wenden veele moeite aan om deze 
plegtigheid , als een vuil bedrog en fchandvlek der Chris- 
telijke Religie, ten toon te dellen; mifichien uit nijdig- 
heid, omdat anderen van zoo eene voordeelige zaakmec- 
fter blijven. Maar de Grieken en Armeniërs veitigen hun 
geloof op dit mirakel , ja maken het tot de voornaamite 
beweegreden van hunne beêvaart ; en ’t is een ongeluk voor 
hunne Priefters, dat ze, dit bedrog nu reeds zoo lang ge- 
pleegd hebbende, genoodzaakt zijn zig daar by te hou- 
den , uit vreeze van hun volk niet in gevaar van afval te 
brengen. 
Toen wy , na al dat gevaar , uit de Kerk gingen , za- 
gen wy veel volks by den (leen der Salvinge t’zamenrot- 
ten j die met groot voorraad van aan ’t heilig vuur ont- 
fteekene kaerilen voorzien , bezig waren eenige (lukken 
linnen , tot doodkleeden gefchikt , met de pitten en ’t 
gefmolten was te befmeeren : want het arme volk meent, 
dat ingevalle ze het geluk maar mogen hebben van in een 
met hemels vuur befmodderd kleed begraven te worden , zy 
als dan zeekerlijk voor de helfche vlammen veilig zijn. 
Zondag den 4. Ag r il. 
Nademaal dit onze Paalchdag was gingen wy nergens 
eenige plaatzen zien, alzoo de tijd ons tot zaken van ee- 
nen anderen aart riep. 
Q 2 Maan - 
