182 REIZE VAlSf ALEPPO 
ruift , VfaL 1 29: 6 . *t welk ver don et eer men hét uit trekt} 
alwaar op deze gewoonte fchijnt gezien te worden, ’t Is 
waar, in ’t volgende vers word gefprooken van eenen Maai- 
jer , maar dan is het zulk een , die zijne handen niet 
vult} en dus word de voorgaande uitlegginge veel-eer 
bekragtigd dan om- ver geftooten. 
Wy quamen eindelijk na verloop van acht dagen , langs 
onzen ouden weg, zonder merklijke tegenfpoed of ramp, 
by de Hoonigkaan , alwaar wyeene mecnigte goede vrien- 
den van Aleppo vonden; die, van onze te rugkomft ver- 
wittigd, uitwaren gegaan, om ons te verwelkommen. 
Na dat wy te zamen het middagmaal gehouden , en mal- 
kanderen over de gelukkige by-een-koraft begroet had- 
den , gingen wy nog dien zelfden avond naar Aleppo. 
Dus wierden wy door Gods oneindige barmhartigheid 
en befcherminge wederom veilig gebragt een ygelijk by 
het zijne. Maar eer ik hier fluit , heb ik nog eene zaak 
aan te merken, die ik ook aan alle, welke deel gehad heb- 
ben in deze pelgrimagie, ten hoogften beveele met dank- 
baarheid te gedenken: te weten, dat onder zulk een groot 
gezelfchap als wy uitmaakten , in ’t midden van zoo vee- 
lerlei gevaren en ontmoetingen, verandering van fpijze, 
lucht , en flaapplaatzen die dikwils op verre na de befte 
niet waren, niemant onzer het minfte ongeval gedurende 
de ganfche Reis overkomen is } ja dat’er , wanneer yder 
tot rufte quam.niet meer dan een , wegens geledene onge- 
makken , ziek wierd : ’t welk ik , ten opzigt van zulken by- 
zonderen weldaad , te geringer fchatte , omdat het onder 
zoo veele lieve vrienden en reisgenooten , mv te beurt is 
gevallen. 
Ac'! * 0s«. 
einde. 
TWEE 
