XIV 
INLEIDING. 
Later bleven weinigen het door linnjeus aangewezen 
voetspoor volgen en over het algemeen werd de leer der 
geneeskrachtige planten door Artsen en Plantenkundigen 
zeer vernalatigd. Velen meenden met de eenvoudige 
kennis der namen en der klassen van hel sexuele stelsel, 
waartoe de planten behoorden, genoeg te kunnen vol- 
staan. 
Jüssieu poogde de kennis der krachten van het plan- 
tenrijk ook door zijn natuurlijk stelsel op te helderen, en 
schreef daarover eene afzonderlijke verhandeling (1). 
Hetzelfde vraagstuk maakte in 1797 een onderwerp uit 
van de academische verhandeling (zie bl. XX.) van g. vno- 
LIK waarin de volgende vragen opgelost worden : 1 . Kan 
men uit de overeenkomst der planten in vorm tol over- 
eenkomst in krachten besluiten. 2. In hoeverre verdie- 
nen deze gevolgtrekkingen vertrouwen. 3. Waarop moe- 
ten de beginsels van zulke besluiten steunen. — De S. 
merkt vooraf op, dat er in onzen tijd niet meer aan ge- 
twijfeld wordt, dat de geneeskracht der planten uit hunne 
werking moet bepaald worden en alzoo een onderwerp 
van waarneming uitmaakt. Wanneer aan den Planten- 
kundige twee planten van een zeer aanverwant maaksel 
aangeboden worden, zal hij niet als geheel zeker stellen, 
dat zij dezelfde kracht bezitten, maar hij zal, indien hem 
de kracht der eene bekend is, eene verwantschap der 
andere met deze vermoeden : de waarneming moet dit 
nader bepalen. Zulke op analogie steunende redenering 
is in alle natuurwetenschappen aangenomen. — De vele 
nog niet gekende krachten, w T elke in de planten liggen, 
zouden alleen door toeval kunnen bekend worden, wan- 
neer men dezelve niet door eene hypothese a priori 
tracht te bepalen. De analogie geleidt alleen tol waar- 
(1) Zie: Mémoires de la Socité de Mcdicinè ; année 1 786» 
p. 188- 
