INLEIDING. 
NIK 
gedragen, de juistheid zijner meeste opmerkingen en het 
gewigt, hetwelk men gewoon was, aan de uitspraken van 
zulk een’ man te hechten, trokken de aandacht zijner tijd • 
genooten ten sterkste op dit ondenverp. Velen trachtten 
die waarheden uit te breiden, en verder toe te passen, 
terwijl anderen, die vergaten, dat deze wetenschap, naauw- 
lijks begonnen, nog in vele opzigtcn gebrekkig en onvol- 
ledig moest zijn, tegen de leer van den grooten Zweed 
opkwamen) en in het openbaar dezelve bestreden, als: 
JOHann GOTTLIEB GLEDiTSCH in een afzonderlijk werk, 
waarin hij tegen de onvolledigheid der toenmalige stelsels 
te velde trekt, het verschil der krachten naar de onder- 
scheidene standplaatsen aanwijst en alle uitzonderingen 
op de regels van lin&xus vlijtig bijeenverzamelt (1). Ook 
vogel (2) en platz (3) belmoren tot deze tegenstanders. 
Als onbevooroordeelde verdeedigers verdienen genoemd 
te worden: isenflajiji (4), wilcke (5) en gmelin (6). 
Ook MuuRAY hechtte stilzwijgend zijne goedkeuring aan 
deze denkbeelden, daar hij in zijne beroemden Apwava- 
tus medicaminum de natuurlijke ordines tot grondslag 
ter verdeeling stelde, hoewel hij niet in het bijzonder 
de overeenkomst in krachten tusschen de afdeelingen der- 
zelfde plan tenfamilie trachtte aan te wijzen. 
(1) Be Methodo botanica dubio et fallaci virtntnm inplan- 
tis indice. Francof. 1742 
(2) Materies medica. p. 12. 
(3) Be plantarum virtutibus ex ipsarum caractere botanico 
nunquam cognoscendis. Dissert. 3. Lips. 1762, 1763. 
(4) Melhodus plantarum mediciiae clinimc adminiculuni. 
Erlang. 1764. 
(5) J)e usu sysiemalis sextialis in medicina. Grypiiiswald. 
1764. 
(6) Botanica et Chemia ad medicinam applicatae. Tubing. 
1755. 
