VIII 
INLEIDING. 
Wij aarzelen niet, RiiD. Jac. camerakius den eersten 
Botanist te noemen, die in een gedenkwaardig geschrift 
de Cmvenientia Plantarum in fructificatione et viri- 
biis. Tubingae 1699, deze leer wetenschappelijk heeft 
voorgedragen en er meer bepaaldelijk de aandacht der 
Artsen en Natuurkundigen op vestigde, van het beginsel 
uitgaande, dat de bouw der bevruchtingswerktuigen, voor- 
al van het zaad, de natuurlijke verwantschappen het vei- 
ligst konde aanwijzen. 
Dieper, dan alle zijne voorgangers, drong linmus in 
dit onderwerp door, wiens denkbeelden, in d e P fiilosophia 
botanica bewaard, in de (bl. NX) vermelde dissertatie 
van FR. hasselquist (1747) breeder ontwikkeld zijn, 
waarin wij een treffend betoog vinden over de wijze, 
waarna men de krachten en eigenschappen der planten 
naar hare onderlinge verwantschap kan opsporen. 
Tot grondslag dienen § 336 en §337 van de Philosophia 
botanica : 
»De krachten der planten bepalen de Plantenkundigen 
naar de bevruchtingswerktuigen, lettende op den smaak, 
den reuk, de kleur en de groeiplaats.” (1) 
» Planten, welke in geslacht overeenstemmen, stemmen 
ook in kracht overeen ; alle welke tot eene natuurlijke 
orde behooren, zijn ook verwant in krachten, en alle 
welke eene natuurlijke klasse uitmaken, komen ook eenig- 
zins in krachten overeen. (2) 
Als het hoofddenkbeeld dezer stellingen kan men al- 
zoo beschouwen, dat de eigenschappen cn krachten der 
planten in dezelfde verhouding staan, als derzelver na- 
(1) Yires plantarum a fruclijicatione desumat Botanicus, 
observato sapore, odore, colore, et loco.” 
(2) Plaulae, quae genere coaveaiunt, etiam virlute conveai- 
unt ; quae ordine naturali conlinentur, etiam virtute propius 
accedunt ; quae classe naturali congruunt, etiam viribus quodarn- 
modo congruunt.” 
