TI 
INLEIDING. 
Ten. Bij dezen vondt men veelal algemeene gelijksoortige 
eigenschappen, overeenkomstige krachten ; wie toch zoude 
de geurigheid der Lipbloemigen ( Labiatae ), de verdoo- 
vende vergiftige eigenschappen der Nachtschadeachtigen 
(Solaneae), de slijmgehalte der Maloweachtigen (Malva- 
ceae), de voedingskracht der grassen ( Gramineae ) of de 
harssen der Kegeldragenden ( Conïferae ) kunnen voorbij- 
zien, van afdeelingen, die ook de oppervlakkigste waarnemer 
kan opmerken. Zij konden de beoefenaars dezer wetenschap 
moed geven, dat bij betere inzigten in de natuurlijke ver- 
wantschappen van het plantenrijk de overeenstemming in 
eigenschappen ook duidelijker blijken zoude. 
Zoo lange echter de kennis der natuurlijke rangschik- 
king van het plantenrijk onvolledig en gebrekkig bleef en 
de scheikunde nog weinig ophelderingen omtrent de za- 
menstelling der planten en de eigenschappen der stoffen 
gegeven had, kon de wetenschap van de geneeskrachtige 
eigenschappen weinig vorderingen maken, waartoe ook de 
weinig gezuiverde begrippen van geneeskracht, genezing 
en ziekte niet weinig bijdroegen. 
Wij willen thans onderzoeken, hoe de leer der genees- 
krachtige planten, tot haar tegenwoordig meer weten- 
schappelijk standpunt gekomen is. Hierbij de verdiensten 
van enkele beoefenaren waarderende, trachten wij een 
historisch beeld der wetenschap te geven, vooral in be- 
trekking tot de natuurlijke methode, die als de grondslag 
derzelve moet beschouwd worden. 
De verschillende pogingen van vroegere artsen en na- 
tuurkundigen, de geneeskracht der planten uit reuk en 
smaak, kleur enz., of uit de overeenkomst in vorm met 
bepaalde deelen des ligchaams te verklaren, moeten hier 
met stilzwijgen voorbij gegaan worden, omdat zij in geenc 
nadere betrekking staan tot de plantenkunde zelve. Het 
was echter vooral de laatste wdjze, de leer der Signatu- 
ren genoemd, welke vele dwaalbegrippen in de Materies 
