INLEIDING, 
V 
planten, zou lang men die naar het seniele stelsel van 
linNjLxs, door den g rooie uitvinder zelf als kunstmatig 
beschouwd, rangschikte. Daardoor miste zij het kenmerk 
van echte wetenschap en bleef eene ordenlooze verzameling 
van daadzaken, zonder algemeenere en diepere inzigten 
in den aard en het onderling verband derzelve, 
lïet is bekend dat linn-els reeds eene natuurlijke rang- 
schikking der planten beproefde, welke hij voor het hoogste 
wit der wetenschap hield, hetwelk echter in zijnen tijd 
niet kon bereikt worden. Dat hij echter deze als den 
eenigen vasten grondslag voor de beoefening der genees- 
krachtige planten beschouwde, staat op meer dan eene 
plaats zijner geschriften opgeteekend. Hij beproefde zelf, 
deze planten naar die brokstukken van het natuurlijk 
stelsel te rangschikken en zoo tot meer algemeene inzig- 
ten te geraken. Van dien tijd dagteekent de wetenschap- 
pelijke beoefening der geneeskrachtige plantenleer. 
Overeenstemming te vinden tusschen den uitwendigen 
vorm der dingen en hunne zamenslelling en eigenschap- 
pen, was sinds de oudste tijden een geliefkoosd denkbeeld 
der natuurkundigen. (1) 
Ook in onze wetenschap vindt men dit denkbeeld te- 
rug. Men vermoedde, dat, wanneer men eene met de 
natuur overeenkomstige rangschikking der planten gevon- 
den had, men daarna ook de geneeskrachten, als nood- 
zakelijke eigenschappen van den bouw der deelen, zoude 
kunnen bepalen en wetenschappelijk rangschikken. Aan 
de natuur getoetst, moest dit denkbeeld weldra in vele 
opzigten bevestigd worden. Want er zijn afdeelingen in 
het plantenrijk, welke door de natuur zelve zoo duidelijk 
omschreven zijn, dat zij door iedereen liglelijk worden 
opgemerkt, en in bijkans alle stelsels bewaard zijn geble- 
(1) Forma naturae alicujus talis est, ut ea posita, natura in* 
fallibiliter sequatur. 
Bveo: 
