II 
INLEIDING. 
deelte der geneesmiddelleer {Mater in medica) uitmaakte 
en als zoodanig in den kring der geneeskrachtige weten- 
schappen zelve behoorde ; zij werd niet afzonderlijk be- 
oefend, maar bestond alleen uit onvolledige beschrijvingen 
van geneeskrachtige planten, in de boeken van Materies 
medica opgeteekend. De vhj ictTQtxii van dioscoiudes is 
een merkwaardig gedenkteeken van dezen onvolmaakten 
toestand der wetenschap bij de Grieken, door wier schran- 
der vernuft andere wetenschappen tot eene hoogte opge- 
voerd waren, die ontzag en bewondering verwekt ook bij 
de nakomelingen van onze dagen. Niet om het Planten- 
rijk in zijn geheel te leeren kennen, werd deszelfs we- 
tenschap beoefend, maar kennis te erlangen, van die ge- 
wassen, welke voor den mensch als geneesmiddelen of in 
andere opzigten tot nut konden verstrekken, was het eenige 
streven der toenmalige Plantenkundigen. 
Deze toestand der wetenschap duurde tot na de mid- 
deleeuwen, toen, bij het ontwaken der wetenschappen na 
dit tijdvak van bijgeloof en onkunde, ook de plantenkunde 
herleefde, om door de volgende geslachten in gelukkiger 
tijden tot eenen hoogeren trap van ontwikkeling te wor- 
den opgevoerd. Doch hoewel reeds in de 16 en 17 de 
eeuw lofwaardige geschriften over Plantenkunde bewijzen 
van eene meer grondige beoefening opleverden en eene 
goede toekomst voorspelden, was toch steeds de aandacht 
der Plantenkundigen hoofdzakelijk op het nut der planten 
gevestigd, hetwelk in de geschriften der 16, 17 en zelfs 
der 18 de eeuw, van rejibert dodoens, clusiüs, l’obel, 
de broeders casper en johan bauiiin, steeds met de 
meeste zorg staat opgeteekend. — Ook het onderwijs der 
Plantenkunde was aan geneeskundigen toevertrouwd en de 
botanische tuinen heetten om dezelfde redenen Horti 
medici. 
In de geschiedenis aller wetenschappen zien wij, dat 
dezelve in geenen gelijkmatigen tred door allen eeuwen 
