OLEACE.*. 
170 
«m. 
baccatus vel drupaccus. Semina albuminosa : embryo rectus, 
radicula ad hilum versa • — (K. II. 78). 
De Olijfacktigen zijn eene kleine familie van heesters en hoo- 
rnen met tegenoverstaande, gewoonlijk onverdeelde, bladen en pluim- 
of trosvormende bloemen ; in de gematigde luchtstreken. 
Eigenschappen. De bladen en schorssen zijn meestal zamen- 
trekkend-bitter ; de bloemen veelal welriekend. 
I. OLEA l. Calyx 4- dentatus. Corollae limbus 4- fidus. 
Drupa 1 — 2- sperma, putamine osseo. 
B. (253) 1. o. europaea i. f. oppositis lanceolalis integerri- 
mis discoloribus, racemis axillaribus coinpositis. — Olijfboom. — 
Gr. in Azië, Z. Europa, daar veelvuldig gekweekt. — /}/. Jun. . 
De wilde heesterachtig, doorndragend. De gekweekte, boomach- 
tig 8 — 9', zonder doornen, — Ic. D. 212. H. X. 10. 
G. I). De vruchten, olijven; ouwe, eigenlijk de uit het vrucht- 
hulsel verkregen olie: oleum oiivaihtm. 
E. Olie: bleekgeel, bijkans zonder reuk, smaak zoet. — De 
slechtere soorten geelachtig-groen , van meer of minder onaange- 
namen reuk en smaak. 
IE. De olie: verzachtend, involverend, verslappend, de slijm- 
secretie bevorderend ; zoo als alle vette olieen. 
G. Inwendig tol verzachting bij geprikkelde toestanden, kram- 
pen, tot inwikkcling van scherpe stoffen, enz. alleen of in emulsie; 
uitwendig tol verslapping en bedaring; ook tot vehiculum, tot 
LINIMEXTA, UKGUEKTA, EMPLASTRA. 
De bladen en schors zijn ook in de geneeskunst geroemd ; be- 
vatten bittere extractstof, looistof en eene de Manna-stoffe ge- 
lijkende zelfstandigheid (Pai.ias). Oude olijfboomen bevatten eene 
geurige hars, waaruit Peleetier eene kristall. stof, Olivine, af- 
scheidde . 
2. oi. vkagrajjs thcsb. Gr. in China, Japan. — Ic . D. 213. De 
geurige bloemen in China gebr,, om aan de Thee eenen liefelijken 
reuk te geven. 
(254) svrisoa vulgaris l. Gr. oorspronkelijk in Persië, 
thans bij ons veel gekweekt. — Ic. D. 214. Het extract der 
