CLEMENTINE CUVIEK. 
47 
maar zij had, bij tusschenpoozen , heldere 
oogenblilvlten , en haar huTt dwaalde nimnier 
af. Zelfs was zij meer dan ooit doordrongen en 
gansch vervuld van onderwerping, geloof en 
liefde. Ofschoon nog op aarde verwijlende, 
haakte haar hart onophoudelijk naar de he- 
melsche gewesten, waar zij heenging. „Gij 
weet,” zeide zij tot eene vriendin, weinige 
uren voor haren dood, ,,gij zijt mijne zuster 
in CHRISTUS — voor de eeuwigheid — er is 
anders geene vriendschap, die dien naam ver- 
dient.” Als zij bemerkte, dat de heer D. 
geweend had: ,, Hoe zoo?” zeide zij „Het 
smart mij, u zoo te zien lijden. — Het is 
immers alles wel, daar het de wil is van God? ] 
{Archives du Christianisme). 
Ongeveer een half uur vóór zij den laatsten 
adem uitblies, bekwam zij het vermogen tot 
spreken weder ; zij riep hare betrekkingen, 
maar was echter niet in staat hunne namen 
aittespreken, en vermogt slechts hun de 
hand te drukken — kalm was zij — zij gaf 
®6ne zucht , een zachte glimlach plaatste zich 
haar aanminnig gelaat : zij had het lig- 
chaam der smarten verlaten , en was inwo- 
nende bij den Heer ! 
Eene omstandigheid , welke plaats had , toen 
