o4 
IJDBIHEID 
men gewèest. Ik heb gezien al de ruwe werk- 
tuigen en afzigtelijko koorden, die deze vro- 
lijke tooneelvertooningen in beweging bren- 
gen; en ik heb gezien en geroken de ellen- 
dige smeerkaarsen, welke tot verbazing en 
bewondering der onkundige toeschouwers de 
gansche decoratie verlichten.Wanneer ik terug- 
denk en nadenk over dat, wat ik gezien heb, 
en gehoord heb, en gedaan heb, dan kan ik 
mij zelven naauweiijks overreden, dat al die 
ijdele drukte en beweging, en al dat ver- 
maak der wereld, eenige de minste wezen- 
lijkheid gehad heeft; maar ik zie op al dat- 
gene, wat voorbij is, als op eenen dier roma- 
neske droomen, gelijk de opium die gewoon 
is te veroorzaken; en ik begeer in het min- 
ste niet, oin de walgelijke pil nogmaals te 
slikken, ten einde nog eens den vlugtigen droom 
te genieten. Zal iku diets maken, dat ik dezen 
treurigen toestand verdure met die verdien- 
stelijke standvastigheid en onderwerping, waar- 
van de meeste lieden met zoo veel ophef ge- 
wagen ? Neen, want waarlijk, ik kan er niets 
aan veranderen. Ik draag dien toestand , om - 
dat ik dien wel dragen moet, het zij ik wil 
of niet. Ik denk aan niets, dan hoe ik, op 
de beste wijze, den tijd zal dooden, nu dat 
