62 
IJDELHEID 
heid bespeurt, eene zucht naar iets beters, 
een besef, dat zulke genietingen een zeer 
schraal en sober deel zijn om van te leven 
voor eene redelijke en onsterfelijke ziel; oogen- 
blikken van nijd en teleurgestelde eerzucht; 
aandoeningen eindelijk van eene ziel , die zich 
verontwaardigt, dat zij gepaaid wordt met 
de schaduwen van geluk, in plaats van des- 
zelfs wezen te genieten ? K.onit er niet een 
tijd van nadenken , wanneer, nadat nu de niu- 
zijk zwijgt, en het gezelschap is uiteenge- 
gaan , en al de vrolijke pracht en vertooning 
voorbij is, en gij u alleen bevindt, het masker 
van het gelaat der wereld afvalt , en de vro- 
lijke verleidster daar voor u staat als eene 
ontdekte bedriegster en overtuigde leugenaar- 
ster? Zijn er niet tijden van verveling, wan- 
neer gij , onder het gevoel van verzadigdheid 
en lusteloosheid, in de bitterheid uws harten 
uitroept : „ Ja , het is alles ijdelheid ! de Pre- 
diker heeft het gezegd, en ik gevoel het.” 
Vindt gij niet somtijds, dat ook gij behoefte 
hebt aan een oneindig voorwerp voor uw hart, 
een voorwerp, hetwelk u niet slechts drop- 
pels schenken zal, om u slechts des te meer 
te doen dorsten , maar altijd vlietende stroo- 
rnen om uwen dorst te lesschen ; eene fontein , 
