64 
IJDELHEID 
Vestigen wij de gedachte oji den zwaar be- 
roofden vader; — wij zien hem geplaatst op het 
toppunt van aardschen roem , daar zelfs ecliter 
plotselijk omhuld en als achterhaald door eene 
wolk, zoo zwaar en donker, dat hij niets an- 
ders onderscheiden kon dan de sombere scha- 
duw, die zijne vooruitzigten omnevelde; en 
ter zelfder tijd, dat eene natie, trotsch op 
zijnen naam , aan zijne voeten de hulde bragt 
van hare bewonderende vereering , hooren wij 
hem lucht geven aan de diepe smart zijns 
harten, in deze korte, maar bittere woorden; 
„ik WAS vader, maar ik heb alles verloren.” 
Wat hoopte hij niet van zijne clementine, 
de laatste, schoonste en meest belovende van 
zijne kinderen! O welk een ontzettend ver- 
lies trof hem, toen zij stierf! Welke zalige 
verwachtingen hingen nu, als zoo vele ver- 
welkte bloemen, over haar graf, of werden 
besloten in hare lijkkist! Weinig belang boe- 
zemde hem het aardsche leven in , toen hij 
deze engelachtige dochter hare vlugt had zien 
nemen naar den hemel ; en als hij haar had 
nagestaard , en uit het oog verloren in de 
wolke, welke haar wegnam uit zijne oogen, 
wien kan het verwonderen , dat, zoo dikwijls 
hij het oog sloeg op hare voortaan ledige 
