DER WERELD. 
66 
plaats in zijn eigen huis , hij dan in diepen 
rouwe nitriep : » I J delheid der ijdelheden , 
alles is ijdelheid!” En nog was het de vader 
niet , die het zwaarste verlies leed , de diepste 
smart onderging, de snerpendste pijn der te- 
leurstelling ondervond. Er was iemand, wiens 
liefde nog teederder, wiens vooruitzigt nog 
hartelijker verlangende was dan zelfs dat van 
een’ vader; iemand, die haar welhaast als 
zijne beminnelijke bruid stond te ontvangen , 
en haar de gezellinne zijns levens zou noe- 
men, de deelgenoot en het sieraad van zijn 
huis, de moeder en opvoedster van zijne kin- 
deren, de vertroosteres en steun van zijn hart, 
onder de droefenissen en moeijelijkheden dezer 
aardsche vreemdelingschap ; die door hare he- 
melsche godsvrucht geholpen zoude worden 
op de reize naar den hemel , en wien zij , mis- 
schien , eenmaal als een engel der vertroosting 
bij zou staan in de donkere valleie van de 
schaduwen des doods! O, hoe was hem te 
moede, toen de dood, als van voor het hu- 
welijksaltaar, haar van zijn hart afrukte , juist 
toen zij , binnen zoo korten tijd , met hem 
stond vereenigd te worden door den baud der 
teederste liefde! Welk eene bespotting van 
aardsche verwachting was hier! Welk eene 
