66 
IJDELHEID 
proeve van de ijdelheid der wereld, en den 
bedriegelijken aard van hare vooruitzigten en 
beloften, was dit! En dan, — denk aan cle- 
mentine zelve. Wiens leven bood immer 
zulk eene lagchende toekomst aan als het 
hare? Do morgen baars levens was langen 
tijd kalm en schoon ; de hemel helder en 
klaar; de nevels, die eenmaal zich hadden 
voorgedaan, waren verdwenen, en lieten voort- 
aan eene onbewolkte zon haar levenspad be- 
schijnen. Alles lokte uit tot hoop, alles scheen 
tot de aangenaamste en liefelijkste vooruit- 
zigten grondtegeven en aantesporen. Maar, 
genoegens van den sterveling, wat zijt gij? 
De zachtheid van den stortvloed, eer hij naar 
beneden stort ! 
Op het onverwachtst stak een storm op, 
en alles veranderde van gedaante. Eene doo- 
delijke krankte overviel haar, en, van het 
doodsbed , zag zij de donkere nevels zich bij- 
eenpakken en neêrzetten in het blijde ver- 
schiet; zij zag de betooverende tooneelen, die 
nog onlangs in al hunne lente-schoonheid zich 
voor haar uitbreidden, het een na het ander 
in de steeds zich verdiepende duisternis weg- 
zinken; zij was getuige, hoede aanstalten tot 
hare bruiloft plaats maakten voor die van hare 
