DER WERELD. 
69 
HET VERWIJT. 
Ja, immer, van mijn kindschheid af, 
Zag ik mijn liefste hoop verdwijnen; 
Nooit hechtte ik ’t hart aan struik of bloem , 
Of ’k zag ze ’t allereerst verkwijnen. 
Nooit kweekte ik eens een lief gazel 
Om mij met zacliten blik te streden; 
Of, als ’t mij kende en minde wel, 
De dood kwam vast het mij ontstelen! 
MOORE. 
Waarom toch dus , van kindsbeen af , 
Uw hoop gesteld op ’tgeen vergaat? 
Waarom geliefd een struik of bloem , 
En niet bedacht , hoe ’t henen gaat 1 
Was ’t wijs , te lieven ’t lief gazel , 
Hoe zacht op u zijn oog ook staart , 
Als of ’t u lanff zou kennen wel 
En minnen, — ’t dier ter dood bewaard! 
