CLEMENTINE CUVIER. 
45 
stelling in het geestelijke heil van hare naauw- 
ste betrekkingen, mag men eene omstandigheid 
Vermelden , welke , niet lang voor haar ver- 
scheiden , plaats had. Een zeker aantal god- 
vruchtige dames, waaronder sommigen van 
hoogen rang en aanzien , waren zaïuen over- 
eengekomen om wekelijks , ieder afzonderlijk, 
maar allen echter op een’ en denzelfdcn tijd, 
te bidden voor de bekeering van hare vrien- 
den en betrekkingen. Clementine was lid 
Van deze kleine vereeniging , en hield zich zeer 
stipt aan de heilige afspraak; en wij kunnen 
ons ligt voorstellen, welke de geheiligde aan- 
doeningen harer ziel waren, in die plegtige 
oogenblikken , welke afgezonderd waren om 
God te smeeken voor de bekeering van haren 
beroemden vader. Eens , op eenen nacht , toen 
zij al meer en meer bezweek onder de magt 
harer kw'aal hoorde men haar, met aanmerke- 
lijke verheffing van stem en aandoening, zog- 
gen: „Mijn vader! mijn vader!” De aanwe- 
zigen, dit hoerende, zonden dadelijk naar 
den Baron , welke onmiddellijk kwam en zich 
plaatste naast de legerstede van zijn stervend 
kind. Zij gaf echter te kennen, dat het hare 
hedoeling niet geweest was, hem te doen roe- 
pen, en scheen eenigermate verlegen bij zijne 
