42 
BEUIGT OVEH 
[Toen haar hagcJielijke toestand zich beves- 
tigde, en degenen, die haar omringden, niet 
lanpr konden twijfelen, hoe deze smartvolle 
s tojd zou eindigen, scheen het, alsof zij, uit haar 
lijden zelf, toenemende kracht ontleende, en 
opgehouden had de minste vreeze te koesteren. 
Dus was het, dat zij sprak tot den heer D. 
(haren aanstaanden echtgenoot), die gedurig 
naast haar krankbed zat: „Wij moeten on- 
derworpen zijn ; mor niet; ontegensprekelijk 
zal het mij zeer smarten zoo velen te verla- 
ten, die ik liefheb ; maar indien zulks Gods 
wil is, zoo ben ik daartoe gereed.” Deze 
woorden: „Indien het God behaagt,” „zoo 
als God wil,” werden gedurig door haar her- 
haald, waren steeds haar antwoord; en op 
Aare lippen waren dit geene ijdele spreek- 
wijzen, overgenomen zonder besef, — neen, 
het was de zuivere uitdrukking van haar ver- 
trouwen op God, en hare onderwerping aan 
zijnen wil. Toen het geduld, waarmede zij 
haar veelsoortig lijden verdroeg, hare vrien- 
den hunne verbazing en bewondering daar- 
over deed betuigen , deed zij al wat zij kon, 
om zulke aanmerkingen voor het vervolg af- 
tesnijden en tevoorkomen]. (ArcAives du CAris- 
ttanime). 
