CLEMENTINE CUVIER. 
37 
tenemen en mij toeleëigenen , geniet mijn hart 
eenen kalmen en onvergelijkelijk en vrede. Te 
voren verzekerde ik mij zelve, op eene on- 
bestemde wijze, dat een liefderijk God mij 
vergiftenis zoude schenken; maar nu gevoel 
ik , dat ik die vergiftenis deelachtig ben ge- 
worden, dut ik dezelve elk oogenblik ont- 
vang, en ik ondervind een onuitsprekelijk 
genoegen in het zoeken dier vergeving aan 
den voet van het kruis. Mijn gemoed is vol ; 
en ik versta nu dien lofzang der Engelen: 
„ Eere zij God inde hoogste hemelen, tbede 
op aarde, in de menscheu welbehagen!” 
Maar hetgeen mij bijzonder heeft getroffen, 
en, door Gods genade, mij het iiizigt heeft 
geopend in al de diepe en teedere barmhar- 
tigheid , opgesloten in het plan van onze ver- 
lossing, dat is de omvang dezer liefelijke, 
maar stellige woorden : ,, Hij zal het gekrookte 
riet niet verbreken, noch de rookende vlas- 
wiek uitdooven.” {Jes. XLII; 3). 
„ Ik smaak een genoegen bij het lezen in 
den Bijbel,” dus luidt het in eenen anderen 
brief, „ gelijk ik nimmer te voren heb on- 
dervonden; het trekt mij aan en boeit mij 
in eene onbegrijpelijke mate; en ik zoek op- 
regtelijk daar, en daar alleen de waarheid. 
