BAEON CUVIER. 
25 
had gestaan, hem naderden, en alzoo ge- 
beurde bet, dat ik getuige was van zijne 
laatste oogenblikken. Vier uren voor zijnen 
dood, bevond ik mij in dat merkwaardige 
studeervertrek , waar liij de gelukkigste uren 
zijns levens had gesleten, en waar ik hem 
Omringd had gezien van zoo veelvuldig eer- 
bewijs , genietende den welverdienden roem. 
Daar verlangde hij heen gebragt te worden, 
'venschende daar den laatsten adem uit te 
blazen. Zijn geheele uiterlijk was in den staat 
eener volmaakte kalmte, en nimmer kwam 
injn edel gelaat en hoofd mij schoener, bewon- 
derenswaardiger voor. Geene trekken van 
iiiDart of pijnlijke aandoening wmren te bespeu- 
— een weinig zwakheid alleen en moeite 
Om het hoofd op te houden , dit was alles , wat 
loen bemerkte 
>>Ik hield de hand, welke hij naar mij had 
l'Oege.strekt , toen hij met eene naauwelijks ver- 
staanbare stem tot mij zeide : „ Gij ziet, welk 
onderscheid tusschen den man van Donder- 
og (het w'as toen, dat ik met hem geweest 
^as) en den man van Zondag; en toch, er 
ijven nog zoo vele dingen te doen ! Drie 
e angrijke werken moesten nog worden uit- 
Sogeren, rvaartoe ik al de stof had in gereed- 
