DB WEG TOT GBLUE. 
129 
gij geleerd dus te sterven? Zal niet dit tafe- 
reel u de wezenlijkheid, de magt, de alles- 
overtreffende uitnemendheid der godsdienst 
leeren? Sla voor het laatst den blik op die 
engelachtige jonge Christinne, zie haar, „met 
de bleeke doodkleur op het gelaat, maar de 
heerlijkheid des hemels in de ziel” en stort 
dan voor u zelve dit gebed uit tot God: „Dat 
ik sterve den dood der regtvaardigen , en mijn 
uiteinde zij gelijk het hunne!” 
Ik kan echter met u de beschouwing van 
deze stervende Christin niet verlaten, zonder 
u te verzoeken , dat ge haar uiteinde verge- 
lijkt met het uiteinde van den stervenden 
wijsgeer. Welke eigenlijk de gevoelens van 
baron ouvier waren op het stuk der geopen- 
baarde godsdienst, is mij niet gebleken uit 
eenig door mij gelezen geschrift. Of hij zich 
vergenoegde met de dienst, die hij met zoo 
groote bekwaamheid verrigtte bij het altaar 
der natuurlijke godsdienst , en dus het getal 
vergrootte van die hoogbegaafde verstanden, 
die tevreden zijn met God, den Schepper, te 
vereeren, zonder God, den Zaligmaker, en 
den Heiligmaker hunne hulde te bieden ; dan 
of hij een opregt vereerder was van den Za- 
ligmaker der wereld , dit is iets , wat ik mij 
6 ** 
