134 
STERPEilJKHEID 
maar naar het graf: en misschien zag uw oog 
reeds de plaats, en betrad uw voet de streek” 
•waar gij binnen kort ternederliggen zult. Is 
het wijsheid dit te vergeten? Is het in uw 
belang, ik wil niet eens van uwen pligt 
spreken — dat gij u verbeeldt van den dood 
niets te vreezen te hebben voor en aleer gij 
door ouderdom zijt afgeleefd? Hoe, en indien 
de jeugdige mensch evenzeer sterfelijk is, als 
de tachtigjarige grijsaard? Zult gij spoediger 
sterven, indien gij op uw einde merkt, of 
langer leven, indien gij dit uit het oog ver- 
liest ? Jmst die onwilligheid , om natedenken 
over uwe sterfelijkheid, toont aan, hoe noo- 
dig het voor u is, om er over natedenken, 
want zij is een bewijs, dat gij nog niet ge- 
seAitózijtom te sterven. Beschouw eens, wat 
het is , te sterven. Het is niet enkel , vaar- 
weltezeggen aan onze vrienden, van onze 
bezittingen afstand te doen , onze verwachtingen 
optegeven, van onze plannen aftezien; het 
is niet enkel , dit alles te verwisselen te- 
gen de diepe stilte, de duisternis en de ver- 
rotting des grafs — het graf is slechts het 
minst onzettend gedeelte van den dood; wat 
aan gene zijde des grafs ligt, is ontzétten- 
der, ja veel ontzettender dan het graf. Wat 
