DER JEUGD. 
139 
val, het strijden, het steunen en snikken van 
onze stervende natuur? Kan men zich vleijen, 
dat dit groote vperk op gepaste wijze zal 
kunnen tot stand komen te midden van ruste- 
looze dagen en slapelooze nachten, onder de 
langzame kwijning en lusteloosheid eener 
krankte, de hevige smarten der pijn, en de 
verbijstering van eenen ijlenden geest? Neen, 
voorwaar, nv, is het de welbehagelijke tijd , 
n?« is het de dag der verlossing. Alles in den 
mensch zegt : wu,* alleen ’s menschen zucht tot 
uitstel spreekt anders. Het w'oord van God 
zegt herhaaldelijk en allernadrukkelijkst : 
N0; de beschikkingen van Gods Voorzienigheid 
zeggen : — nu ; de onzekerheid des levens , ons 
blijkbaar in het sterven van zoo vele jeugdi- 
gen en welvarenden, zegt: — nu; de stem 
van rede en geweten zegt: — nu; de liarte- 
lijke raad van ouders, vrienden en leeraars 
zegt: — nu; de oneindige waarde der ziel 
zegt; NU ; de allesovertreffende waarde der 
zaligheid zegt: — nu; het dadelijk geluk, dat 
de godsdienst schenkt , zegt : — nu ; de ijdel- 
heid van de wereld zegt; — nu ; de moeite en , 
in vele gevallen, de ellende, reeds hier op 
narde, van een leven in de zonde, zegt: 
NU; in het kort, alles, behalve Satan alleen, 
