142 
VERSCHRIKKELIJK 
van jeugdige vrienden. Het -s^-as een vrolijke, 
ja, een loszinnige kring. Midden onder hunne 
vrolijkheid viel zijn oog op een liederen-boek. 
Hij opende het en las: „„En moet dit lig- 
,,chaam sterven, vervallen en vergaan; dit 
„ligchaam zoo vol leven, verrotten in het 
„stof?”” Hij legde het boek ter zijde, en 
vergat deszelfs waarschuwende stem.” 
„ Dienzelfden avond laat, kwam hij bij 
mij op de kamer, kort van adem, als iemand, 
die snel geloopen had, en legde zich naast 
mij neder. Eenige oogenblikken daarna wend- 
de hij zich tot mij en zeide: „„Zoudt gij 
willen opstaan , en mij een glas water geven ? 
Ik gevoel mij niet wel.” ” Ik stond op en 
wekte het gezin. Hij was werkelijk ziek, 
maar scheen niet in onmiddellijk gevaar te 
zijn. Den volgenden morgen was zijn toe- 
stand verergerd. Een geneesheer kwam, maar 
begreep niet wat hem schortte. Ten laatste 
deed men na vraag, en men bevond, dat hij, 
bij vergissing , eene hoeveelheid van een doo- 
delijk vergif had binnengekregen. Nu was de 
hand des doods op hem. Drie uren lang stond 
zijn ligchaam den vreesselijksten doodstrijd 
uit , maar deze was mets , in vergelijking van 
de veel pijnlijker angsten zijner ziel. Ik hoorde, 
