STERFBED. 
143 
hoe de leeraar tot hem sprak van eenen ge- 
nadigen Verlosser. Ik hoorde zijnen vader, 
die bij zijn bed nederknielde, het vurigste 
gebed tot God uitstorten, hetwelk mensche- 
lijke taal slechts kan uitdrukken. Ik hoorde 
zijne moeder uitroepen : „ „ O mijn zoon ! mijn 
zoon !” ” tot dat zij in eene flaauwte op den 
grond nederzeeg. Ik hoorde hoe hij, zich 
van de eene zijde naar de andere keerende, 
uitriep : „ „ O Heere ! wees mijne ziele gena- 
dig! O mijn God! wees mij genadig — ge- 
nade! genade!”” en dan, zijne handen tot 
zijnen vader uitstrekkende , riep hij uit : „„ik 
ben verloren ! ik ben verloren ! niet waar, va- 
der!”” 
„ Zijne ademhaling werd korter en zijne 
stem zwakker, tot dat hij , zijne handen ophef- 
fende, alsof hij nogmaals om genade wilde 
roepen, den geest gaf. Vijftien jaren zijn er 
verloopen , sedert ik dit angstig geroep hoorde, 
maar nog klinkt 'het mij in de ooren, als of 
het slechts een uur geleden ware. Dien blik 
van ontzettende wanhoop zie ik nog, als het 
ware , en nog weêrklinkt in mijn oor die hart- 
verscheurende kreet: „»Ik ben verloren! ik 
ben verloren ! niet waar, vader ?” ” Hoe zou 
ik dien kreet kunnen vergeten? Hij kwam 
