STEB.T'BED. 
145 
Met eigenaardige ligtzinnigheid en geclachte- 
looslieid drongen deze jonge jufvrouwen ech- 
ter bij haar aan, belachten haar Metho- 
disme, spotteden met de geveinsdheid en hui- 
chelarij , zoo als zij het heetten , van hare 
geestelijke leidslieden, en vermogten, tenslotte, 
zoo veel over haar, dat zij, met eene vertwij- 
felde, geweldige poging, om hare overtuiging 
van zich aftewerpen, en hare voormalige 
vleeschelijke zorgeloosheid weder aantenemen, 
eindelijk uitriep ; „Welnu, ik zal gaan, ofschoon 
ik daarvoor verloren ga !” God handelde met 
haar, naar haar woord. Zijn gezegende Geest 
hield dadelijk op , zijnen invloed op haar hart 
uitteoefenen , en, in plaats van het hartelijk 
uitzien en vurig verlangen om verlost te zijn 
van het ligchaam der zonde en des doods, 
volgden zich bij haar beurtelings op de ake- 
lige kalmte en de vreesselijke angsten der 
wanhoop. Het rampzalige meisje had de 
bewustheid, dat de Geest voor altijd van 
haar geweken was. Geen besef van zonde , 
geene tranen van berouw, geen vragen naar 
God , geen zoeken der plaatsen , waar de Chris- 
tenen vergaderen , vulden nu de pijnlijke uren. 
In plaats van den bloei en de frissche kleur 
der gezondheid, kwamen over haar de bleek- 
7 
