160 
BBKIGT 
Hetgeen dit geheele tafereel nog belangrijker maakte , 
was de tegenwoordigheid van nog twee andere 
zusters, behalve de eene reeds vermelde, en welke 
beide ook eene vrij zwakke gezondheid schenen te 
hebben. Zoodra martua, want dit was haar naam, 
wat bekomen was, daar zij, door het komen van 
hare bovenkamer, kort en moeijelijk ademhaalde, 
trad ik in gesprek met haar over de omstandighe- 
den van hare ongesteldheid; een onderwerp, het- 
welk , ofschoon in de meeste gevallen treurig en 
bedroevend, echter geen oogenblik den zachten 
glimlach deed verdwijnen , die op haar lief gelaat 
speelde. AI spoedig verhaalde zij mij, dat zij wel 
besefte, dat haar doodvonnis geveld was, en dat 
zij hare krankte beschouwde als eene stem uit het 
graf; en sprak over sterven als ééne, die reeds 
gemeenzaam is met dat ontzettend onderwerp. „ Ik 
heb noch liefde tot het leven,” zeide zij, „noch 
vrees voor den dood : en , ofschoon ik de wereld ga 
verlaten, juist nu hare toekomst voor mij het meest 
vleijend en aanlokkend wordt, zoo gevoel ik er 
toch geene spijt over, ik heb slechts ééne begeerte, 
en dat is : — naar meerdere gemeenschap met God.” 
Er stond een traan in haar oog, doch het was 
niet de traan der teleurgestelde hoop , of van bit- 
tere spijt, maar alleen de tol der natuur, gehei- 
ligd, maar niet vernietigd door de genade, en 
welke indedaad eene meerdere liefelijkheid schonk , 
zelfs aan het schoone der heiligheid, dat zoo zeer 
