OJITKENT MAKTIIA S. 
161 
in haar uitblonk. De geheele gang van hare ge- 
sprekken was zoo bedaard , zij bezat zich zelve zoo 
geheel, er was, in alles wat zij zeidc, zoo veel 
waardigheid, zij leide zoo veel onderwerping aan 
den dag, zulke nederige godsvrucht, zulke afge- 
wendheid van de wereld , en zulk een verlangen 
naar de onsterfelijkheid, dat ik op haar staarde 
met bewondering en genoegen, en het huis ver- 
liet, tot mij zelven zeggende, dat ik naauwelijks 
immer iets zoo engelachtigs ontmoet had. 
Eenig nader berigt ingewounen hebbende, ver- 
nam ik, dat de familie, waartoe zij behoorde, 
veel en dikwijls van de verwoesting des doods ge- 
leden had. Eerst verloren zij hunnen vader, die 
stierf, toen hij weinig ouder was dan veertig ja- 
ren, nalatende eene weduwe en een talrijk gezin. 
Benige jaren daarna stierf een harer broeders; 
hierop , binnen tien maanden , eene zuster ; en on- 
geveer twee jaren later nogmaals een broeder. 
Het schijnt alsof de dood, wanneer hij eenmaal 
zijne intrede doet in een talrijk gezin , er behagen 
in schept om het getal zijner slagtoffers te vergroo- 
ten, en zijnen buit als opeentestapelen , totdat 
het vroeger bloeijend en talrijk huisgezin slechts 
als eene schipbreuk overblijft , door de tranen der 
weduwe te beweenen! 
Deze treffende en aandoenlijke verliezen in den 
rnimen kring, welken martha gewoon was geweest 
in haar moeders huis te zien , schijnen eenen diepen 
