bekigt 
16 () 
eene geestelijke liefde. De strijd was korf de 
overwiDuiag volkomen j en het was tevens de groot- 
ste krachtsoefening en de heerlijkste zegepraal van 
haar geloof, dat zij bereid was, om zelfs van dit 
dierbaar voorwerp haars harten afstand te doen 
en heentegaan, om met chkistes te zijn Met 
betrekking hierop, zeide zij somtijds: „Het is 
raadselaehtig; maar ik weet, dat het geheel o-oed 
rs. Mijn Hemelsehe Vader weet, wat voor mij het 
bes ie ia. „Nimmer,” zegt hare zuster, „zan-ik 
grooter vastheid in haar, dan wanneer zij spmk 
van deze teleurstelling van hare hoop.” 
Daar ik, bij mijn eerste bezoek, niet vreesde, 
dat haar einde nabij was, en ik dikwijls van huis 
moest zijn, zag ik baar, eenen geruimen tijd lano- 
met weder, en, o, dat al mijne jonge vriendinnen 
haar mogten hebben gezien, gelijk ik haar toen 
zag, liefelijk, ook in den dood, als een mos- 
rozenknop, bijna van haren stengel afgescheiden 
en op het punt om op den grond te vallen, ter- 
wijl hare ontluikende schoonheid nog hare versch- 
heid en welriekenden geur behoudt ! Er was geene 
schaduw van eenen schijn van ongeduld, onge- 
rustheid of vreeze, die haar schoon gelaat zou heb- 
ben verduisterd, of het glimlachje verdreven, dat 
hare trekken zoo liefelijk maakte, of den n-ians 
der hoop verdonkerd, die schitterde in haar schoon 
oog, zoo vol van uitdrukking, wanneer zij het 
opsloeg naar dien hemel, waarheen haar hart 
