OMTHBNT MAKTHA S. 
167 
reeds was opgeklommen. Welk schilder zou, door 
zijne kunst, die blikken malen, die ik zag? Alles 
was vrede en meer dan vrede ; het was een vrede, 
die alle verstand tebovengaat , overgegaan in eene 
vreugde, onuitsprekelijk en heerlijk! Chuisius , 
en CHRISTUS alleen, was hare toevlugt, en zij 
beleed haar uitsluitend vertrouwen op zijn bloed, 
en zijne geregtigheid , als waardoor zij bij God 
was aangenomen en in zijne gunst hersteld. Zij 
wist , in wien zij geloofd had , en was overtuigd , 
dat Hij magtig was, om haar pand te bewaren 
tot op den dag van ciiniSTiis. Ik ga veel voorbij 
van hetgeen gezegd werd, gedurende deze zeer 
plegtige en aangename bijeenkomst, om slechts 
dit bijtebrengen. ,, Gevoelt gij nu ,” zeide ik 
tot haar „eenigc spijt, dat gij de wereld zoo vroeg 
gaat verlaten, en dat, terwijl zij u zulke aan- 
lokkende vDoruitzigten bood?” Met een’ onbe- 
schrijfelijken glimlach antwoordde zij : „ Onze 
grooic taalt in dit leven , is , dat vrij de zaligheid 
onzer zielen deelachtig worden; en die verkregen 
hébbende, is het doel van mijn bestaan vervuld.” 
Heerlijke en onsterfelijke waarheid! magtig be- 
sef! diepe wijsheid! waardig om aan het uit- 
spansel te worden geschreven , als met starre- 
teekenen, en met zonnestralen op de tafel der 
aarde, voor de oogen der menschen, om haar te 
lezen , voor de harten der menschen , om haar te 
bepeinzen! Dat de jonge lieden haar overwegen 
