168 
BEllIGT 
l)ij het BEGIN van de grootc reize des levens; dat 
zij overwogen worde door hen, die in het midden 
des levens staan, en door de ouderen van dagen 
aan het einde des levens. Vrij mogen wij ver- 
krijgen , wat het ook zij , maar verloren is het le- 
ven, zoo onze ziel niet gered zij; terwijl wij aan 
de andere zijde, indien onze ziele de zaligheid 
verkreeg, het groote doel des levens bereikt heb- 
ben, en hetzelve in veiligheid gesteld is, van 
welke bezittingen , van welke vooriiitzigten de dood 
ons roepe ,, om heentegaan. 
Te dier tljd^ zeide maktha op zekeren dag tot 
eene vriendin : „ Ik betreur somtijds don tijd, dien 
ik door het slapen verlies, daar mij dit van zoo 
veel gelegenheid beroofd , om met God in gemeen- 
schap te zijn.” Dit te zeggen , is zeker veel , in 
eene jonge persone, die aan de tering stierf, wier 
sluimering zoo zeer gestoord werd door koortsach- 
tige rusteloosheid en bijna onophoudelijk hoesten, 
en aan wie eonige uren slaaps steeds de verge- 
telheid of eenige rust van haar lijden aanbraglen. 
Er was een tijd bepaald voor eene laatste bij- 
eenkomst met hem , die hoopte haar eclitgenoot 
te worden. In deze ontmoeting blonk haar geloof 
in al deszelfs helderheid , en had haar geduld een 
volmaakt werk {Jak. I). Terwijl allen , rondom 
haar, vervuld waren van de grievendste smart, 
was zij kalm, opgeruimd, meester van haar zelve. 
Nadat zij met hartelijkheid eenige godvruchtige 
